27 października 1906 roku rozpoczęła się historia organizacji, której idee poznawania, ochrony i popularyzowania piękna naszego kraju pozostają wciąż żywe. Początki Polskiego Towarzystwa Krajoznawczego sięgają 1905 roku. Wówczas Aleksander Janowski i Aleksander Patek przedłożyli władzom carskim projekt statutu przyszłej organizacji. Pod dokumentem podpisali się również Karol Hofman oraz Kazimierz Kulwieć. Sfinalizowanie prac nad powołaniem Towarzystwa stało się możliwe dopiero po złagodzeniu carskich represji narodowościowych, co nastąpiło w wyniku wydarzeń rewolucyjnych. 27 października 1906 roku Warszawski Urząd Gubernialny zatwierdził statut Polskiego Towarzystwa Krajoznawczego. Organizacja postawiła sobie za cel:
„[…] zbieranie wiadomości krajoznawczych i szerzenie ich wśród ogółu oraz gromadzenie zbiorów naukowych dotyczących ziem polskich, organizowanie wycieczek po kraju, tworzenie oddziałów prowincjonalnych, urządzanie wystaw krajoznawczych, roztaczanie opieki nad pamiątkami historycznymi oraz osobliwościami przyrody”. Tego dnia rozpoczęła działalność organizacja, która odegrała niezwykle ważną rolę w popularyzowaniu wiedzy o ziemiach polskich, ochronie dziedzictwa historycznego i przyrodniczego oraz rozwijaniu idei świadomego poznawania własnego kraju. Współczesnym spadkobiercą Polskiego Towarzystwa Krajoznawczego jest Polskie Towarzystwo Turystyczno-Krajoznawcze, które powstało w 1950 roku w wyniku połączenia Polskiego Towarzystwa Tatrzańskiego i Polskiego Towarzystwa Krajoznawczego. Dziedzictwo PTK pozostaje nadal żywe. W działalności PTTK kontynuowane są najważniejsze idee jego poprzedników: poznawanie ojczystego kraju, ochrona jego dziedzictwa, rozwijanie turystyki i krajoznawstwa, a także kształtowanie więzi społecznych oraz odpowiedzialności za wspólne dobro.
