powrót


Biuletyn kolekcjonerski


Rok 2000 *** Marzec *** Numer 1(18)


"Biuletyn kolekcjonerski" wydawany dla członków "4K" - Korespondencyjnego Klubu Kolekcjonerów Krajoznawców - przez Komisję Krajoznawczą Zarządu Głównego PTTK


:::

bk18ExZd.jpg (15595 bytes)

.

 powrót do spisu biuletynów

 


Słowo wstępne

Redakcja naszego klubowego biuletynu otrzymała propozycję zamiany formuły docierania do kolekcjonerów. Zamiast biuletynu wydawanego raz na kwartał w nakładzie 200 egzemplarzy - kącik kolekcjonerski w miesięczniku "Na szlaku" wydawanego w nakładzie 2000 egzemplarzy. Zamiast przysyłanych kopert - prenumerata, zamiast kosztów powielania - wyposażenie Regionalnych Pracowni Krajoznawczych w "Na szlaku". Mój wstępny sondaż pokazał rozbieżności ocen: od takiej, że "...to już początek końca...", poprzez apel "...o utrzymanie dotychczasowego dorobku w tym zakresie...", do stwierdzenia, że "...pojawiła się szansa na dotarcie do większej ilości kolekcjonerów...". Na zebraniu Komisji Krajoznawczej ZG PTTK, gdzie omawiano propozycję powiedziałem, że trzeba o to zapytać tych, dla których biuletyn jest redagowany. Podobne pytanie redaktor "Na szlaku" chce zadać swoim czytelnikom w styczniowym numerze, gdzie będzie opisany nasz biuletyn. Czekam więc na Waszą reakcję; od niej zależy dalszy los biuletynu w tradycyjnej formie. Bo w Internecie, gdzie dzięki sponsorowi nic nie płacimy, biuletyn ma szansę się jeszcze uchować. Tymczasem zapowiadane są kolejne podwyżki opłat pocztowych a niektórzy kolekcjonerzy przysłali "na zapas" ponad 20 kopert. Dużo jest jednak jeszcze takich, którzy nie przysłali kopert, nie odsyłają ankiety i oświadczenia dotyczącego zgody na publikowanie swych danych osobowych. Być może w ostatnim drukowanym biuletynie - pozdrowienia kolekcjonerskie i krajoznawcze- przesyła:

Henryk Paciej z Opola                        

Powrót


Odznaka Klubu "4K" ponownie

W poprzednim numerze biuletynu padło zapytanie w sprawie odznaki naszego klubu 4K. Wpłynęły jednak nowe projekty. Aktualnie jest więc sześć propozycji na odznakę klubową. Ponawiam więc pytanie: który projekt odznaki wybrać na nasze logo? Wybierzemy nasz znak wspólnie. Mamy też projekt logo dla Zespołu do spraw kolekcjonerskich Komisji Krajoznawczej ZG PTTK wzorowany na logo dawnej Podkomisji Kolekcjonerstwa Krajoznawczego. Czekam na wypowiedzi.

Korespondencyjny Klub
Kolekcjonerów Krajoznawców

Propozycja 1

 

bk18-4k2.gif (1111 bytes)

bk18-4k3.gif (1325 bytes)

Propozycja 2

Propozycja 3

 

bk18-4k4.gif (1368 bytes)

bk18-4k5.gif (1043 bytes)

bk18-4k6.gif (1420 bytes)

Propozycja 4

Propozycja 5

Propozycja 6

 

bk18-zkk.gif (3153 bytes)

bk18-zkc.gif (2830 bytes)

Wersja kolorowa

Wersja czarno-biała

Z ostatniej chwili ...

Propozycja 7

Propozycja 8

Propozycja 9

 Te propozycje odznak wpłynęły do redakcji biuletynu w chwili, gdy biuletyn był powielany w ZG PTTK. Żeby nie czekać z tym do kolejnego numeru, którego może już nie być, zdecydowałem dołączyć propozycje na dodatkowej stronie dodanej do biuletynu 1(18)

Proszę jeszcze raz o Wasze wypowiedzi, które przekażę na najbliższym zebraniu Komisji Krajoznawczej ZG PTTK - od argumentów zawartych w Waszych wypowiedziach zależą dalsze losy "biuletynu kolekcjonerskiego".

-------------------------------------------------

Tymczasem zaś informuję o najbliższym CZAK-u, który odbędzie się w Gnieźnie w dniach od 23 do 27 sierpnia 2000 roku. Bazą zlotu będzie Skorzęcin nad jeziorem Niedzięgiel. Organizatorzy przewidują oddzielne spotkania grup zainteresowań: kolekcjonerstwem, inwentaryzacją, publicystyką a także giełdę wydawnictw krajoznawczych, wystawy kolekcjonerskie, pokazy przeźroczy itp.

W zgłoszeniu należy oprócz tematu i rodzaju kolekcji, określić ile miejsca (w metrach kwadratowych) będzie potrzebne na jej zaprezentowanie i w jakiej formie: gabloty stojące, wiszące; czy może wystarczą plansze i stoły? Będę wdzięczny, jeśli taka informacja oprócz do organizatorów dotrze odpowiednio wcześniej do mnie. Ponieważ jestem w kontakcie z organizatorami, to przekażę im zbiorcze zestawienie, co przyczyni się do odpowiedniego zabezpieczenia zbiorów. Czynię starania, aby najciekawsze kolekcje zostały zaprezentowane podczas Kongresu Krajoznawstwa Polskiego, który będzie odbywał się w Gnieźnie w dniach od 8 do 10 września 2000 roku.

Organizatorem CZAK-u jest Oddział "Ziemi Gnieźnieńskiej"

62-200 Gniezno, ul. Rzeźnicka 1, skr. poczt. 15

tel. (o-61) 426-36-60.

V KONGRES KRAJOZNAWSTWA POLSKIEGO

 odbędzie się w dniach 7-10 września 2000  w Gnieźnie

poprzednie Kongresy Krajoznawcze:

POZNAŃ 1929 - Pierwszy Ogólnopolski Kongres Krajoznawczy

GDAŃSK 1970 - Ogólnopolska Narada Krajoznawcza (II Kongres)

PŁOCK 1980 - III Ogólnopolski Kongres Krajoznawczy

OPOLE 1990 - IV Kongres Krajoznawstwa Polskiego

Delegatów na Kongres z terenu województwa zgłaszają porozumienia wojewódzkie oddziałów PTTK. Podstawą sporządzenia rozdzielnika (1 delegat na 450 członków) są dane statystyczne za rok 1998. Termin zgłoszeń mija 30 kwietnia 2000. Przewidziane są miejsca dla osób, które z różnych powodów nie mogą być delegatami porozumień oddziałów PTTK, a ich wiedza i działalność na niwie krajoznawstwa jest znacząca. Osoby te powinny indywidualnie nadesłać swoje zgłoszenia z krótkim uzasadnieniem, dlaczego chcą uczestniczyć w V Kongresie Krajoznawstwa Polskiego. Zgłoszenia te należy przesyłać na adres ZG PTTK do Komitetu Organizacyjnego Kongresu. Decyzje w sprawie udziału indywidualnie zgłoszonych osób będzie podejmował Przewodniczący wraz z Wiceprzewodniczącymi Komitetu Organizacyjnego Kongresu.

KANON KRAJOZNAWCZY POLSKI

Komisja Krajoznawcza ZG PTTK przygotowała dla zdobywających Odznakę Krajoznawczą Polski szczegółowy opis obiektów krajoznawczych.

Wydawnictwo "Kraj" zaplanowało wydanie "Kanonu krajoznawczego Polski" w sierpniu 2000 roku. Natomiast do końca maja przyjmuje zamówienia na wydawnictwo w ramach subskrypcji. Cena 1 egz. wynosi 35,- zł wraz z przesyłką na terenie Polski. Blankiety zamówień są w posiadaniu oddziałów PTTK oraz były wydrukowane w nr 1 z roku 2000 "Informacji Zarządu Głównego PTTK"

Powrót

 


Ekslibrisy (cz.4) - odpowiedzi c.d.

Dziękuję za dotychczas przesłane pytania dotyczące ekslibrisów, tym razem związane głównie z problematyką wystawienniczą ekslibrisów i już przechodzę do odpowiedzi.

1. Jak dobierać ekslibrisy na wystawę?

    Najprostszy sposób to wybrać ciekawsze prace jednego autora i w zależności od rozmiaru powierzchni wystawienniczej, przygotować odpowiednią ilość ekslibrisów na kartonikach formatu A5, najlepiej czarnych. Jeżeli posiadamy mało znaków jednego autora można prezentować twórczość kilku, dobierając prace z jednego kraju lub na jeden temat. Innym rozwiązaniem są prace różnych autorów na jeden temat np.: "Wielcy Polacy", "Kobieta w ekslibrisie", "Koń", "Sport", "Papież", "Poeci" itp. Są tu dużo większe możliwości, ale i trudności. Widząc, że twórcy wykorzystują różne motywy w ekslibrisach, w zależności od zainteresowań właścicieli. Trudniej to też umieścić w katalogu.

2. Ile ekslibrisów winno być na samodzielnej wystawie?

    Zależy to wyłącznie od wielkości zbioru kolekcjonera oraz możliwości prezentacji w miejscu wystawy. Nie słyszałem o żadnych limitach. Twórczość związana z ekslibrisami jest zawsze żywa i trudno znaleźć koniec zbioru u autora żywego. Również trudno posiadać wszystkie prace autora nie żyjącego, biorąc pod uwagę, że mógł on wykonać ekslibris dla kogoś, kto nie życzył sobie ujawniania swego znaku i zainteresowań. Z tych samych powodów nie można mówić o kompletności zbioru tematycznego.

3. Jakie odległości powinny być między ekslibrisami w gablocie?

    Bardzo dobrze wyglądają ekslibrisy w odstępach około 5 cm wokół ramy gabloty oraz 1-2 cm miedzy kartonikami, na których są ekslibrisy, tło zależy od koloru kartoników.

4. Co uzgodnić np. z muzeum, gdzie chcemy organizować wystawę?

a. Jeżeli kolekcjoner podał liczbę ekslibrisów, uzgadniamy możliwości ich pokazania.

b. Możliwość zabezpieczenia przed uszkodzeniem zbioru.

c. Ewentualną oprawę plastyczną (tytuł, wystawca, afisz lub plansza związana z informacją o wystawie itp.

d. Możliwości finansowe związane z ewentualnym wydaniem druku okolicznościowego lub katalogu wystawy.

5. Jak powinien wyglądać katalog wystawy?

Tu bardzo istotnym jest możliwość finansowania jego druku i opracowania. Wersja bardziej profesjonalna zakłada opracowanie przez plastyka projektu okładki i oprawy plastycznej całego katalogu. W katalogu powinien się znajdować:

wstęp mówiący o autorze lub twórcy, czy też omówienie tematu wystawy.

spis ekslibrisów wystawionych z podaniem nazwiska i imienia autora znaku, technik wykonania, rok wykonania oraz czy jest sygnowany czy nie przez autora.

wyjaśnienie zastosowanych skrótów w tekście, które dotyczy głównie stosowanych technik.

informacja o autorze, wydawcy, drukarni oraz nakładzie.

reprodukcje ciekawszych znaków najlepiej kolorowe.

W wersji skromniejszej to samo, ale w wykorzystaniu kserografu zamiast drukarni i bez udziału plastyka. Tak właśnie robią biblioteki przygotowujące aktualne katalogi. Może też być mały, skromny druczek i opis wystawy z kilkoma reprodukcjami ekslibrisów.

6. Czy mogą na wystawie być odbitki ksero, czy tylko oryginały?

Zależy to wyłącznie od ambicji kolekcjonera. Głównie powinny to być oryginalne znaki, ale gdy chcemy pokazać zbiór kompletny, a nie posiadamy znaku oryginalnego, lub upływ czasu uniemożliwia jego zdobycie, albo też znak wykonano w technice komputerowej i powielany jest jedynie techniką komputerową lub kserograficzną, to może znaleźć się na wystawie.

7. Co robić z ekslibrisami, o których nic nie wiemy?

Można popytać innych kolekcjonerów, którzy mogą mieć dane o tym znaku.

Literatura podaje też nazwiska autorów z podaniem ich "gmerków", czyli znaczków - symboli stosowanych przez grafików, co pozwala na ich identyfikacje, ale wszystkich niekiedy nie uda się ustalić.

Takie bezimienne znaki, ze względu na ich piękno, wykorzystujemy w wystawach tematycznych, podając w katalogu "autor nieznany" lub "autor i technika oraz rok nieznane".

Wszystkie te opinie dotyczą jedynie mojego poglądu na sprawy, co nie oznacza obowiązującej interpretacji tych wątpliwości. Chętnie posłucham innych opinii na ten temat. Czekam też na następne pytania.

Henryk Stopikowski z Grudziądza

Powrót


Studenckie koła przewodnickie

Podjąłem próbę przedstawienia oznak, strojów organizacyjnych oraz wskazania ich terenu działalności, zakresu uprawnień. Mam świadomość, że wiedza moja jest niepełna i dlatego byłbym wdzięczny wszystkim, którzy chcieliby uzupełnić informację a szczególnie w zakresie nazwisk projektantów i wykonawców oznak. W opracowaniu tym wykorzystałem między innymi materiały Jakuba Świetluka - członka SKPB Lublin.

Wojciech Kowalski z Lublina

Powrót

 

1.  Studenckie Koło Przewodników Górskich - Kraków

    Powstało w 1955 r. jako Koło Przewodników Studenckich, obecna nazwa koła od 1967 r.

    Teren działalności to Beskid Makowski, Wyspowy, Pasmo Babiogórskie i Jałowieckie, Gorce, Pieniny, Beskid Sądecki i ich Pogórza, Spisz i Orawa.

    Blacha przedstawia stylizowaną podhalańską spinkę. Trójkątny kształt blachy stał się wzorem dla odznak innych kół i jest nadal charakterystyczny dla przewodnictwa studenckiego.

    Sweter - kolor ciemnoczerwony z białymi i czarnymi pasami na ramionach i rękawach.

 

Brak informacji

 

 

Brak informacji

 

2.  Akademickie Koło Przewodników Tatrzańskich - Kraków

    Koło to wyłoniło się w 1987 r. ze Studenckiego Koła Przewodników Górskich w Krakowie.

    Teren działalności - Tatry Polskie i Słowackie.

    Brak danych o blasze i stroju organizacyjnym (blacha prawdopodobnie SKPG Kraków)

3.  Studenckie Koło Przewodników Sudeckich - Wrocław

Powstało w 1957 r. we Wrocławiu.

Teren działania - Sudety i Dolny Śląsk.

Blacha - schronisko na Śnieżce (1602 m n.p.m.).

Sweter granatowy z czerwono-żółtym paskiem na lewym rękawie.

Powrót

 

4.  Studenckie Koło Przewodników Beskidzkich - Warszawa

    Powstało w 1957 r. w Warszawie. Teren działania - Bieszczady, Beskid Niski i ich Pogórza.

    Blacha przedstawia stylizowaną cerkiew.

    Strój organizacyjny - brązowa koszula i od niedawna czerwony "polar" z biało czarnym paskiem na lewym rękawie.

5.  Studenckie Koło Przewodników Beskidzkich - Katowice

    Powstało w 1963 r. Teren uprawnień - Beskidy od Zachodu po Dunajec (Beskid Śląski, Żywiecki, Mały, Średni, Wyspowy i Gorce).

    Blacha SKPB przedstawia nieistniejącą bacówkę z Polany Stawieniec pod Kudłoniem. Sweter przewodnicki jest koloru czerwonego z wyhaftowaną na piersiach czarną parzenicą orawską.

    Blacha "Sympatyk Koła" wydawana jest osobom bez uprawnień.

    Przewodników i sympatyków SKPB rozpoznać można również po czerwonych kubkach (metalowych) oraz białych i czerwonych koszulkach z wizerunkiem blachy koła.

6.  Studenckie Koło Przewodników Górskich "Harnasie" - Gliwice

Powstało w 1967 r., teren uprawnień - Beskid Śląski, Żywiecki, Mały, Makowski i Orawa. Blacha SKPG przedstawia tańczącego harnasia.

Sweter granatowy z czarno-białym paskiem na lewym rękawie, uzupełnieniem stroju przewodnickiego są koszulki i plakietki z harnasiem.

Powrót

 

 

Nie ma

7.  Studenckie Koło Przewodników Świętokrzyskich - Warszawa

    Koło założone w 1969 r. w Warszawie.

    Teren działalności - Góry Świętokrzyskie.

    Nie wprowadzono własnego wzoru trójkątnej blachy ani swetra koła. Członkowie SKPŚ noszą okrągłą odznakę przewodnika świętokrzyskiego PTTK (jeleń z dwuramiennym krzyżem między rogami, stojący obok jodły na gołoborzu, na tle gór.

8.  Studenckie Koło Przewodników Beskidzkich - Rzeszów

    Powstałe w 1970 r. Teren uprawnień - Bieszczady, Beskid Niski i ich Pogórza.

    Blacha przedstawia motyw ludowy zwany "lilią łańcucką". Projektant Janusz Trzebiatowski, wykonawca Alfons Kołodziejczyk.

    Sweter - szary kolor z biało-czerwono-czarnym (?) paskiem na dolnym rękawie, uzupełnienie stroju stanowią zielone koszulki z nadrukiem blachy.

9.  Studenckie Koło Przewodników Beskidzkich - Lublin

Działa od 1971 r. Teren uprawnień - Bieszczady, Beskid Niski i ich Pogórza.

Blacha przedstawia motyw ludowej wycinanki z Lubelszczyzny.

Sweter - kolor zielony z żółto-brązowym paskiem na lewym rękawie.

Powrót

 

Brak informacji

10.  Studenckie Koło Przewodników Turystycznych - Gdańsk

    Powstało w 1971 r., jako Studencki Klub Przewodników Turystycznych, zrzeszając przodowników turystyki górskiej, pieszej, rowerowej i kajakowej.

    Obecna nazwa koła od 1978 r.

    Blacha - przedstawia ludowy motyw kaszubski.

11.  Studenckie Koło Przewodników Beskidzkich - Łódź

    Utworzone w 1983 r. w Łodzi.

    Teren działalności to głównie Pieniny, Gorce, Beskid Wyspowy, Sądecki i Niski po dolinę Wisłoki.

    Blacha przedstawia dziewięćsił bezłodygowy.

    Sweter koloru bordowego z granatowo-kremowo-granatowym paskiem na piersi i rękawach.

 

Brak informacji

 

 

Brak informacji

 

12.  Akademickie Koło Przewodników Górskich - Bielsko-Biała

Powstało w 1993 r.

Brak pozostałych danych.

Powrót


Wizytówki turystyczne

Na wystawie kolekcji zorganizowanej podczas CZAK 99` eksponowałem zbiór biletów wizytowych o tematyce związanej z turystyką. O ile mi wiadomo, ten rodzaj zbiorów należy do rzadkości; pragnę więc szerzej go opisać.

Wielki rozwój informacji i reklamy spowodował rozkwit wszelkiego rodzaju publikatorów. Do tej szerokiej, publicznej "służby" wciągnięte zostały m.in. tzw. wizytówki - skromne dawniej bilety wizytowe, które używano do prywatnych raczej celów. Warto tu przypomnieć, że przed laty, składając komuś wizytę, wręczało się taki bilet wizytowy poprzez służbę, a pod nieobecność gospodarzy zostawiało się go z zagiętym rogiem. Był to uprzejmy ślad wizyty - bilet wizytowy.

Tradycyjne bilety wizytowe zawierają w zasadzie imię i nazwisko, ewentualnie tytuł naukowy, honorowy itp., zdarza się i hr. - hrabia. Współczesne wizytówki, stosownie do nowej roli obrosły w liczne informacje i w codziennej praktyce stały się dla wielu, aktywnych zawodowo osób, niejako dowodem tożsamości, bez którego nie można się obejść. Częściej legitymujemy się wizytówką niż dowodem osobistym!

Jakież to są współczesne wizytówki i czego się można z nich dowiedzieć?

Pierwszy rodzaj, to bardziej osobiste, w różnym wyborze. Pod nazwiskiem nadrukowano (często w różnych kolorach) tytuły naukowe, funkcje zawodowe, znajomość języków, adresy prywatne i miejsca pracy, numery telefonów, teleksów, faksów, internetu ... Zdarza się też fotografia właściciela wizytówki, a czasem jego osobiste logo.

Inny rodzaj karty wizytowej eksponuje bardziej informacje dotyczące firmy, czy instytucji, którą reprezentuje dana osoba, a nazwa firmy znajduje się na głównym miejscu. Dalej są dane adresowe itp., bywają też szczegóły dotyczące produkcji, usług itd. Obok bywa logo firmy.

Są też bilety promujące na pierwszym miejscu jakieś towary, usługi, obiekty, a nawet okolice. Zamieszczane bywają na nich planiki sytuacyjne, a nawet piękne, barwne ilustracje w postaci reprodukcji zdjęć, rysunków, ozdobników, okolicznościowe hasła itp.

Moja kolekcja wizytówek o tematyce związanej z turystyką narodziła się dość przypadkowo i powstała nie tylko z zamiłowania do wędrówek, ale i z praktyki zawodowej. Zaczęło się od typowych biletów wizytowych, które otrzymywałem od dziennikarzy i innych osób działających w turystyce. Umieszczałem je w specjalnym wkładniku; służył mi on początkowo jako niezbędna książka adresowa. Bywałem jednak na różnych imprezach promocyjnych, zwłaszcza na targach turystycznych, gdzie setki wizytówek wabiły różnorodnością form oraz treści i szybko uległem bakcylowi kolekcjonerskiemu.

Jak wygląda moja kolekcja?

Podzieliłem ją na trzy działy, równoległe: krajowe i zagraniczne;

  1. Usługi - agencje turystyczne, ośrodki ruchu turystycznego, biura podróży, informacji turystycznej, środki transportu oraz ich właściciele, turoperatorzy, przewodnicy.
  2. Obiekty turystyczne - hotele, motele, kempingi, pensjonaty, schroniska, ośrodki wypoczynkowe, gospodarstwa agroturystyczne oraz związane z nimi gastronomiczne, ich właściciele, kierownicy itp.
  3. Regiony, miasta, obiekty krajoznawcze.

Nader liczne treści wizytówek powodują, że zagospodarowuje się zwykle obie strony kart, przybierają one większe od typowych formaty, a nawet ewoluują w składane karneciki i minifoldery. "Wizytówka" staje się więc dla kolekcjonera pojęciem umownym. Powinno się w zasadzie gromadzić możliwie typowe formy, a z odbiegających od nich tworzyć inny, pochodny dział. Osobnym działem mogą być też karty zagraniczne. Tu jeszcze uwaga: do zbioru wizytówek nie należy włączać nalepek i oczywiście pocztówek, które zawierają podobne treści.

Wizytówki, podobnie jak pocztówki należą do rodzaju kolekcjonerstwa zwanego kartofilią.

Adam Czarnowski z Warszawy

Powrót

 


OGŁOSZENIA

W Internecie pod adresem http://www.miramex.com.pl/witka/IMPRKRAJ.HTM znajdują się na bieżąco aktualizowane informacje o imprezach krajoznawczych a zwłaszcza kolekcjonerskich, takich jak np.: wystawa, pokaz, giełda, sesja, sympozjum itp. Jeżeli chcesz aby informacja o organizowanej przez Ciebie lub w Twojej miejscowości imprezie znalazła się w tym miejscu, to zgłoś to na adres redakcji "Biuletynu kolekcjonerskiego" (patrz stopka) lub lepiej wyślij email: witka@miramex.com.pl Możesz też, po imprezie krótko opisać: co i jak było, a my o tym też napiszemy

Interesują mnie różne informacje kolekcjonerskie, które gromadzę do historii tych zainteresowań. Szczególnie zainteresowany jestem pocztówkami a także wizytówkami turystycznymi.

Adam Czarnowski, ul. Marzanny 10 m 44, 02-649 Warszawa

tel. (o-22) 844-86-32

Odstąpię numery czasopisma "Relaks i Kolekcjoner Polski" z lat 1985-1990

Janusz Zaremba, ul. Mickiewicza 21 m 20, 82-500 Kwidzyn

tel. (055) 279-03-81

Powrót

 


Klub Kolekcjonerów w Internecie - 2

Pomysł dopadł mnie w wannie (wszystkie takie pomysły dopadają mnie w wannie). Pomyślałem sobie, że jest wielu takich ludzi jak ja tzn. takich, którzy maja naturę chomika. Ci, którzy zdają sobie z tego sprawę wiedzą, że nie jest łatwo przestać myśleć o kolekcjonowaniu. Wszystko może stać się materiałem do kolekcji.

Leżałem więc w wannie i pomyślałem, że byłoby nieźle, gdyby zaistniała strona, na której jak na tablicy ogłoszeń pojawiałyby się informacje o kolekcjonerach.

Tak, zdaję sobie sprawę z istnienia grup dyskusyjnych, ale to nie to samo. Bardziej zależy mi na bazie adresów kolekcjonerów, specyfikacji ich kolekcji a także zebraniu ich osiągnięć.

Mam nadzieje, że w miarę rozprzestrzeniania się informacji na temat tego klubu będziecie się wypowiadali o tym, co można zrobić. Myślę, że strony Klubu Kolekcjonerów mogą się stać niezła okazja do promocji swojej kolekcji i osiągnięć ale także do wyszukiwania nowych kontaktów i możliwości wymiany.

Co ma cechować sympatyków KK? Przede wszystkim mały znaczek z linkiem do głównej strony Klubu Kolekcjonerów (http://www.kk.silesianet.pl) umieszczony na głównej stronie klubowicza. Kilka takich znaczków można znaleźć tutaj.

Jeśli chcesz się dołożyć ze znaczkami, to prześlij je mailem pod adres jachowski@topnet.pl.

Zapraszam na stronę z adresami sympatyków Klubu Kolekcjonerów

Dostępna jest też Kronika strony, czyli najogólniej mówiąc, co, kiedy i dlaczego!

Wojciech Jachowski

jachowski@topnet.pl

Powrót

 

 


Wydawnictwo "KOLEKCJONER" poleca:

  • "Uzdrowiska Ziemi Kłodzkiej na dawnej pocztówce"
  • "Rejencja Opolska na dawnej pocztówce"
  • "Częstochowa na dawnej pocztówce"

 Exclaim.gif (1443 bytes)  UWAGA - WYJĄTKOWA OKAZJAExclaim.gif (1443 bytes)

za każdą z książek   zapłacisz 10,- zł mniej, jeśli zgłosisz się z "Biuletynem kolekcjonerskim", lub zamówisz je przez Redakcję "Biuletynu kolekcjonerskiego" - E-mail: henrykp@miramex.com.pl

Nowy30.jpg (55815 bytes)

Zamówienia można kierować na adres:

Wydawnictwo "Kolekcjoner"

ul. Ozimska 17a

45-057 Opole

telefon/fax  (0-77) 454-64-12

Inne pozycje Wydawnictwa Kolekcjoner (niestety już wyczerpane) to:

 Powrót


"Biuletyn kolekcjonerski" wydawany dla członków "4K" - Korespondencyjnego Klubu Kolekcjonerów Krajoznawców -
przez Komisję Krajoznawczą Zarządu Głównego PTTK


Informację opracował: Henryk Paciej Wszelkie uwagi można przekazać na adres email : henrykp@miramex.com.pl
Copyright C 2000 RPK PTTK OPOLE. All rights reserved. Aktualizowane: lipiec 07, 2004.